Lwów
Lwów założył Książe Daniel Halicki w 1256 roku, miastu nadał nazwę na cześć syna Lwa. Z biegiem czasu gród warowny, z uwagi na położenie na szlaku handlowym stał się ośrodkiem politycznym i gospodarczym.
W 1349 roku Ruś Halicko-Wołyńska została włączona do Polski przez Kazimierza Wielkiego. W 1356r. roku miasto otrzymało prawa magdeburskie, które mieszczanom zapewniało prawa obywatelskie i samorządowe.
Miasto rozwijało się prężnie i pod koniec XVI stulecia było jednym z najbogatszych grodów Rzeczpospolitej. Na przestrzeni wieków zamieszkiwało je wiele narodowości m.in. Polacy, Rusini, Żydzi, Ormianie.
Po I rozbiorze Lwów znalazł się w granicach administracyjnych Austriackiego Królestwa Galicji. Mimo silnej germanizacji miasto było ośrodkiem polskości. W 1867r. rząd austriacki przyznał Galicji autonomię, dzięki czemu do urzędów i szkół powrócił język polski.
Po zakończeniu I wojny światowej w mieście wprowadzono tymczasową administrację polską. Lwów stał się siedzibą władz wojewódzkich ważnym ośrodkiem gospodarczym i naukowym.
Po wybuchu II wojny światowej miasto oddano bez walki w ręce Sowietów. Rozpoczęły się prześladowania mieszkańców, zwłaszcza ludność pochodzenia polskiego, żydowskiego i ukraińskiego.
Lwów to miasto bardzo bogate pod względem architektonicznym jego panoramę można oglądać z Kopca Unii Lubelskiej. Kopiec został usypany na stoku wzgórza zwanego Wysokim Zamkiem, na którym Książe Daniel założył gród w XIII w.
Do najciekawszych części miasta należy dzielnica zamieszkiwana niegdyś przez lwowskich Ormian, najciekawszym zabytkiem jest katedra ormiańska p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.
Jedną z najważniejszych świątyń dzielnicy zamieszkiwanej kiedyś przez rusinów jest cerkiew Uspieńska zwana także Wołoską. Kaplica Trzech Świętych znajdująca się w cerkwi jest perełką architektury. Stanowi połączenie architektury renesansu i bizantyjskiego wschodu.
W dawnej dzielnicy żydowskiej zachowały się pozostałości synagogi „Złota Róża” wzniesionej pod koniec XVI w. Rynek w centrum miasta wybudowano na planie kwadratu okolonego linią kamieniczek, z którego rogów odchodzą po dwie uliczki tworzące kąty proste. Na Placu Katedralnym, w narożniku rynku, wznosi się jeden z najstarszych gotyckich zabytków Lwowa – Katedra Łacińska Wniebowzięcia NMP. Fundatorem świątyni, wznoszonej od końca 1360 roku, był Kazimierz Wielki. W 1770 roku Katedra została przebudowana w stylu rokoko. Słynie z przepięknych renesansowych kaplic. Najcenniejszym elementem świątyni jest usytuowana na zewnątrz kaplica Boimów, największe dzieło architektury manierystycznej we wschodniej Europie.
Podczas wizyty w mieście nie sposób pominąć Cmentarz Łyczakowski, główną nekropolię Lwowa. Malowniczo położony na wzgórzu stanowi jednocześnie park krajobrazowy. Wśród ponad 500 tysięcy osób spoczywających na cmentarzu znajdują się tu groby sławnych Polaków m.in. A. Grottgera, M. Konopnickiej i G. Zapolskiej, Ukraińców, Austriaków, Niemców, Ormian i Greków. Spoczywają tu uczestnicy wszystkich polskich zrywów narodowych. Szczególnym miejscem jest kwatera Orląt Lwowskich – cmentarz obrońców Lwowa.
W 1998 roku Lwowskie Stare Miasto zostało wpisane na listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO.
Drohobycz
Miasto leży ok. 60 km na południowy zachód od Lwowa. Za czasów Rusi Halickiej wydobywano tutaj sól. W 1392 roku Władysław Jagiełło ufundował kościół farny. W 1422 roku Drohobycz otrzymał prawa magdeburskie. Na przedmieściach miasta, zgodnie z ówczesnym prawem, które zakazywało im budować domów w centrum miast, mieszkali żydzi. Z biegiem czasu Drohobycz stał się jednym z największych skupisk ludności żydowskiej na ziemiach polskich. W XIX wieku dzięki odkrytym tutaj złożom ropy Drohobycz prężnie się rozwijał. Obecnie nie modernizowane od lat rafinerie stanowią swoiste muzeum techniki. Niestety podczas II wojny światowej zniszczono w całości żydowską dzielnicę miasta. Jej obraz pozostał jedynie na kartach powieści Brunona Schultza, autora „Sklepów Cynamonowych”, najsłynniejszego mieszkańca miasta.